ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เราทำอะไรอยู่ ??
เราพอใจกับการเป็นอยู่ในปัจจุบันหรือไม่ ??
เป้าหมายของชีวิตเราคืออะไรกันแน่ ??
หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมาในชีวิต ปัจจุบันผมให้เวลากับตัวเองมากขึ้น มีเวลาคิดทบทวน และค้นหาเป้าหมายของตัวเอง....สมองที่ถูกพิษสุราและอบายมุขเล่นงานมาตลอด 10 กว่าปี เริ่มจะฟื้นกลับมาอยู่ในสภาพที่ใช้งานได้ใหม่ ยอมรับครับว่าช่วงแรกปรับตัวยากมาก เครียดๆๆๆๆๆ จนกระทั่งไม่ยอมพูดจากลับใครในที่ทำงาน
ให้ตายเถอะครับ..ผมเริ่มเห็นอะไรบางอย่างเข้าแล้ว
ใช่ !! ที่ผ่านมาผมไม่มีความสุขกับมันเลย ความสุขที่ได้รับเป็นเพียงแค่เปลือกนอก เพียงช่วงใดช่วงหนึ่งเท่านั้นเอง มันไม่ใช่ความสุขระยะยาวที่ยั่งยืน อารมณ์ที่เคยฉุนเฉียวทุกครั้งที่มีคนขัดใจ คิดถึงแต่ช่วงเวลาที่จะเอาคืน ตอบคำถามไม่ได้ว่า “อนาคตเราคืออะไร?” ......หลายคนที่เคยหนุนหลังเรา เคยมอบเงินส่งเสียให้เรียนหนังสือและยกย่องเป็นคนดี เป็นแบบอย่างแก่รุ่นน้องๆ มันมีค่าเพียงใด เราเคยตอบแทนพวกเขาเหล่านั้นบ้างไหม หากถูกปลดจากงานช่วงนี้ เราจะทำอะไร เครียดมาก ยอมรับครับ เครียดจริงๆ
ผมถูกหลอก!! ครับ ที่ผ่านมาผม(หรือคนอื่นๆ อีกหลายคน) ถูกหลอก เรียนจบแล้ว ต้องหางานทำ เป็นลูกจ้าง หาเงิน อยากมีบ้าน มีรถยนต์ อยากมีรสนิยมชั้นสูง สุดท้ายมีหนี้สิน ต้องหาเงินมาใช้หนี้ รึว่า “อาจเป็น วิถีทาง ของคนยุคนี้”
เรากลัวสิ่งต่างๆ ที่อยู่รอบตัวมากมาย เราโกรธกับการกระทำที่คิดว่า “อยุติธรรม” เราหาสิ่งป้องกันด้วยวัตถุ ที่ต้องซื้อหามา เพื่อมิให้ใครดูถูกหรือดูหมิ่น ต้องพูดจาเสียงดังหรือเงียบขรึม เพื่อมิให้ใครเข้ามาข้องเกี่ยว
เราถูก “เงิน” ชักพา ให้เสียคนโดยที่ไม่รู้สึกตัว เราถูก “นักข่าว” หลอกให้ดูละครทีวี ละครเวทีตามท้องถนน เราแต่ละคนทำอะไรกันอยู่ สังคมเราอยู่กันด้วยความหวาดระแวง เลือกข้างเลือกฝ่าย ไม่ยอมรับความคิดซึ่งกันและกัน
ใช่ “เราถูกใช้” ให้ทำตามกระแสสังคม “เราตกเป็นเหยื่อ” ค่อนชีวิตแล้ว เรายังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่มีเป้าหมายของชีวิต
*** *** *** **** ***
ต่อจากนี้ไป ผมเริ่มเห็นตัวเองในมุมที่กว้างขึ้น ผมเริ่มเห็นเป้าหมายของผมแล้วครับ แม้จุดหมายจะยังอีกไกล (เอามาจากคำกล่าวของคนอื่น “ไม่มียอดขุนเขาแห่งความต้องการของมนุษย์”)
เป้าหมายของผมคือ “ความสุขที่แท้จริง” ความสุขที่รับรู้ด้วยความจริง.....และ......ตอนนี้ผมเริ่มจะพอใจในรสชาติของมันแล้วครับ
ต่อจากนี้ไป ผมเริ่มเห็นตัวเองในมุมที่กว้างขึ้น ผมเริ่มเห็นเป้าหมายของผมแล้วครับ แม้จุดหมายจะยังอีกไกล (เอามาจากคำกล่าวของคนอื่น “ไม่มียอดขุนเขาแห่งความต้องการของมนุษย์”)
เป้าหมายของผมคือ “ความสุขที่แท้จริง” ความสุขที่รับรู้ด้วยความจริง.....และ......ตอนนี้ผมเริ่มจะพอใจในรสชาติของมันแล้วครับ
“ความสุข” ที่ผมจะไปตั้งกองทุนเพื่อการศึกษาสำหรับเด็ก หลังจากผมใช้หนี้สินของตัวเองที่ก่อไว้ซึ่งคงหมดอีกเพียงเวลาไม่นานนี้ ด้วยการไม่ฟุ้งเฟ้อ ไม่หรูหรา ตามแบบคนอื่น
“ก่อนที่จะช่วยเหลือคนอื่น ผมต้องทำตัวให้พร้อมก่อน”
จากที่เคยเป็น “ทาส” รับใช้ “เงิน” หลังจากที่หนี้สินหมด ผมจะใช้ให้มันทำงานแทนผมบ้าง แม้ความอยากได้อยากมี จะยังมีอยู่บ้าง แต่ผมคิดว่า “จะได้ก็ต่อเมื่อมี”
ผมเริ่มซื้อหนังสือนิทาน หนังสือความรู้รอบตัวสำหรับเด็ก ใส่กล่อง และพร้อมที่จะเอาไปน้องๆ หลานๆ ของผมแล้ว
ผมศึกษากฎหมายหลายฉบับที่เกี่ยวข้องกับสิทธิของความเป็นคน สิทธิที่จะอยู่ในสังคม เพื่อนำกลับไปช่วยเหลือผู้คนในชุมชนของผม
(ผมไม่เคยลืมคำกล่าวในหนังเรื่อง Spider Man ทั้ง 2 ภาค ที่ยิ่งทำให้ความคิดผมมีน้ำหนักมากยิ่งขึ้น “พลังที่ยิ่งใหญ่จะต้องมาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ - ลุง” และในภาคที่ 2 “เด็กๆ ทุกคนมีความฝัน และอยากมี Hero เค้าเฝ้ารอคอย อยากเห็นความดีงามและความเสียสละของ spider man - ป้า”)
ผมตื่นขึ้นมา ผมรับรู้ได้ว่า ผมพร้อมที่จะทำงานด้วยความเต็มใจ
ตอนนี้ผมสามารถจัดการกับความโกรธ ด้วยการไม่โกรธ ผมจัดการความกลัวด้วยการเรียนรู้ สอบถาม ต่อจากนี้ผมไม่กลัวอะไรอีกแล้วครับ ผมแก้ปัญหาด้วยการเรียนรู้ปัญหา และพูดคุย และผมควบคุมมันได้
ผมไม่ด่า ว่ากล่าวคนอื่นเพื่อความสนุกอีกต่อไป...
ผมจะหัวเราะ เมื่อเห็นคนทะเลาะกัน.....“เดี๋ยวเขาจะเข้าใจกัน”
ผมจะนำความรู้จากการเล่าเรียน(เท่าที่รับรู้ได้) ช่วยงานบริษัทฯ ให้มากที่สุด ผมจะเอาใบปริญญา(แม้จะไม่ได้เก่งกาจอะไร) ไปให้เด็กๆ ในหมู่บ้าน/ชุมชนของผมได้ดูเพื่อให้เกิดแรงบันดาลใจ
หน้าที่ของผมต่อจากนี้ “ผมจะทำในสิ่งที่มีแต่ความสุข” มองโลกในแง่ดี รู้ตัวเองตลอดเวลา และผมจะไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน ผมจะต้องรับผิดชอบและมอบความรักให้แก่คนภายในครอบครัว ให้มากยิ่งขึ้น.....
ฮ่า ฮ่า ฮ่า โลกนี้ช่างสวยงามจริงๆๆ
*** ****
จาก อีพ้ง หรือ ไอ้พ้งของเพื่อนทุกคน (เขียนเมื่อ : 24 ตุลาคม 2551 เวลา 16.52 น.)
