โบ๋ ประธานรุ่น

โบ๋ อยากเรียกโบ๋ว่า "สุภาพบุรุษ35" มากกว่าประธานรุ่น เพราะว่าโบ๋สุภาพ พูดเพราะ และชอบช่วยเหลือเพื่อน

พวกเรายังไม่เคยลืม ครั้งที่รุ่นพี่ให้ไปหาก้อนหินและยอดหญ้ามาติดไว้ในสมุดเชียร์

และก็ยังไม่เคยลืมภาพที่โบ๋ ยกก้อนหินก้อนใหญ่ๆ มา โชคดีที่รุ่นพี่ให้ไปเปลี่ยน

ไม่งั้นโบ๋คงจะยกสมุดเชียร์ไปมาไม่ไหวแน่ๆ

แถมรุ่นพี่ยังให้พกสมุดเชียร์ติดใส่กระเป๋าเสื้อนักศึกษาไว้ตลอดเวลาด้วย

ชอบเวลาที่โบ๋ทำหน้าที่ประธาน โบ๋จะมายืนที่หน้าห้องและพูดว่า

"เพื่อนๆ ครับ วันนี้โบ๋ มีเรื่องอยากจะขอความร่วมมือจากเพื่อนๆ สักหน่อย..."

เวลาไปเดินดอยที่ไหน พวกเราก็อุ่นใจเพราะมีโบ๋ช่วยแบกของหนักถึงหนักที่สุดให้(แต่ไม่ใช่ก้อนหิน)

คอยกางเต้นท์ที่พักและหาฟืนสุมไฟไว้ให้พวกเราได้อบอุ่นกันตลอดทั้งคืน

นอกจากนี้ โบ๋ยังเป็นนักกีฬาชกมวย พวกเรามักจะเป็นกำลังใจให้โบ๋ในยามซ้อม

และไปเชียร์โบ๋เวลาขึ้นสังเวียนอยู่เสมอ

มีอยู่ไฟลท์หนึ่ง โบ๋ต่อยกับเด็กวิจิตรศิลป์ โบ๋โดนชกซะน่วม พวกเราเชียร์กันไม่ออกและใสก็ร้องไห้น้ำตาไหลพรากเพราะสงสารโบ๋และเจ็บแทน

โบ๋มีแฟนที่เป็นคนบ้านเดียวกัน และโบ๋ก็เคยทำเก๋ด้วยการให้แฟนมานั่งเรียนในชั้น Geo ร่วมกับพวกเรา 35 ด้วย

ปัจจุบันโบ๋แต่งงานแล้วกับแฟนคนเดียวคนนั้น มีลูกชายสองคน และเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาลัยในจังหวัดพะเยา

บือ

ชื่อบือ ย่อมาจาก "กระบือ" ได้มาตอนรับน้อง และใช้กันในหมู่ภูมิศาสตร์ มช. เท่านั้น
บือ เป็นเพื่อนที่ชอบช่วยเหลือและมีน้ำใจ
ครั้งนึงตอนที่พวกเราไปเชียร์บาสที่โรงยิมคณะศึกษา พวกเรา 35 พากันนั่งบนโต๊ะปิงปองที่มันพับได้
ปรากฏว่าโต๊ะมันรับน้ำหนักพวกเราไม่ไหว ก็ล้มพับลงมาใส่ข้อเท้าน้ำ ก็ได้บือขับมอไซด์พาไปหาหมอ
แม้ว่ารักแรกร่วมรุ่นของบือจะไม่สมหวัง แต่บือก็ยังเป็นพระเอกในใจของเพื่อนอีกคนนึงมาตลอด

เพื่อนๆ ไม่ค่อยอยากให้บือกินเหล้าในที่สว่าง เพราะบือจะหน้าแดง หูแดง จนเพื่อนๆ นึกว่าเทพเจ้ากวนอูเข้า
หลังๆ พอชวนบือกินเหล้า บือจะปฏิเสธ เพราะบือเป็นโรคกระเพาะ กินอะไรเผ็ดๆ ไม่ค่อยได้
เคยแกล้งบือให้บือกินส้มตำเผ็ดๆ บือก็หน้าแดง สะบัดมือไปมาและบอกว่าไอ้ที่กินนี่มัน "เผ็ดหูฉี่"...
บือพูดเหน่อ ถ้าเมื่อไหร่บือคุยกับแมท แล้วพวกเราหลับตาฟัง
ก็รู้สึกเหมือนนั่งอยู่ชายทุ่ง แถวๆนครสวรรค์หรือกำแพงเพชรเลย
นอกจากแมทแล้ว บือก็เก่งสถิติเหมือนกัน แถมยังเคยเปิดห้องติวให้เพื่อนๆ ด้วย

พอจบตรีเศรษฐศาสตร์แล้ว บือก็ต่อโทสถิติที่ มช. ทำงานเป็นหนุ่มออฟฟิชอยู่พักนึง จึงกลับไปช่วยกิจการที่บ้าน
ปัจจุบันบือแต่งงานกับสาวเทคนิคการแพทย์ มช. รุ่นเดียวกัน และมีลูกชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง

หมู

หมู กูรูด้านฟุตบอล

กีฬาฟุตบอลอยู่ในสายเลือดของหมู และหมูก็มีน้องชายที่เป็นนักฟุตบอลที่เก่งระดับประเทศ

ดังนั้น หมูเลยชอบทำเท่ห์อยู่แถวๆ สนามบอล

นอกจากกีฬาแล้ว หมูยังเป็นหน้าตาของรุ่น ไม่ว่าจะเป็นความหล่อ และความสามารถด้านการเรียน

หมูเป็นคนที่เขียนหนังสือได้สวยสะอาด เหมาะแก่การเป็นนักบัญชีจริงๆ

หนังสือที่หมูอ่าน หมูไม่เน้นขีดข้อความ เพราะหมูบอกว่า ถ้าขีดแล้ว ตาจะมองแต่ที่ขีด อันอื่นไม่อ่านเลย

หมูชอบที่จะอ่านใหม่หมด ผิดกับเพื่อนบางคนที่ขีดจน เขียวๆ ส้มๆ เต็มสมุด

หลังจากจบตรี Acc-BA ที่ มช. แล้วหมูก็ไปต่อโทบริหารที่ ม.เกษตร

ปัจจุบัน ได้ข่าวว่าหมูทำงานตำแหน่งใหญ่อยู่ที่บริษัทอินเตอร์ฯ แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

นอกจากนี้ หมูหันมาสนใจกีฬากอล์ฟและฝึกฝนอย่างจริงจัง

หมูบอกว่าอยากเป็นโปรเหมือนธงชัย

พวกเรา 35 ก็ขอส่งแรงใจไปช่วยหมู ขอให้ชนะทุกทัวร์นาเม้นท์

โย

โย เป็นคนจริงจังและชอบอินไปกับทุกบรรยากาศ
ตอนรับน้องในห้องเชียร์ พอรุ่นพี่ออกจากห้องไป
โยก็คงยังนั่งก้มหน้านิ่งอยู่อีกนาน เหมือนกำลังรอให้อะไรบางอย่างตกผลึก
นอกจากนี้ โยยังยกรอยถลอกที่กำปั้นขึ้นมาจ้องและนิ่ง
เข้าไปถามโยว่า เจ็บมั๊ย ต้องการยาอะไรหรือเปล่า โยหันมามองช้าๆ และบอกว่า เจ็บแค่นี้เพื่อเพื่อน..เราทนได้..

โยเป็นหนุ่มผิวเข้ม พูดละมุนละไมนุ่มๆ เหมือนตอน ดร.สลัมจีบคุณครูยามาบูกิในการ์ตูนอาราเร่ พอจะนึกออกกันมั๊ย
โยก็เป็นเซียนหมากรุกคนหนึ่ง ทั้งเพื่อนติ และเพื่อนโย เลยต้องมีเรื่องถกเถียงกันลั่นกระดานหมากรุกเสมอๆ

ตอนปี 4 โยสนใจเรื่องการนั่งวิปัสนา กรรมฐาน อย่างลึกซึ้ง เอาจริงเอาจัง
จนบางครั้งโยก็ไม่ค่อยได้มาเข้าห้องเรียน พวกเราเป็นห่วงก็ได้ประยงค์นี่แหละช่วยไปตามหาให้เสมอๆ
เวลาโยไม่ยิ้มโยจะหน้าดุ แต่เวลาได้เห็นรอยยิ้มของโยโลกจะดูสดใส เพราะเป็นยิ้มที่ไม่มีพิษภัย
มีใครคิดถึงรอยยิ้มของโยบ้าง...ยกมือขึ้น...

ณต

ณต เท่ห์ สมาท มาดแมน เสียงดัง หัวเราะก้องซุ้ม กินเก่ง

เวลาณตเป็นว้ากเกอร์ ณตเอาจริงเอาจังมาก ตาก็โต ยิ่งดูดุเข้าไปใหญ่

แต่เวลาอยู่ซุ้มก็ชอบแหย่ ชอบแกล้ง คนโน้นคนนี้เป็นประจำ

ถ้าพวกเราจะมีเรื่องกับใคร ก็ขอให้นึกถึง ณต โบ๋ ทุย เพราะตัวจะหนาๆ ป้องกันภัยให้เพื่อนได้ทั้งชั้นปี

พวกเรา 35 มีปณตก็อุ่นใจดี

ปณตเป็นนักกีฬาบาสตัวยง มีงานแข่งบาสที่ไหน ถ้าไม่มีปณตกะสันติ พวกเราก็ไม่ไปที่สนามบาส

แต่ถ้ามี...พวกเราก็ต้องไปแหกปากเชียร์กันลั่นสนาม

เวลาที่ณตชู้ตลูกบาสลงตาข่าย พวกเราก็จะตะโกนกันลั่น ยิ้มหัวเราะด้วยความภาคภูมิใจในเพื่อนของเรา

ปัจจุบันณตทำงานตำแหน่ง Team leader ทำแผนที่ navigator

บริษัท เทเล แอทลาส(ประเทศไทย) จำกัด

อยู่แถวพญาไท

ติ

ติ ฉายากูรู้และพ่อนักรัก ไปบอกรักเพื่อนร่วมรุ่นลั่นดอย "ฉันรักเธอช..." พวกเราแอบขำ ไอ้นี่บ้าแน่
แต่ตอนนี้เรารู้เลยว่า เธอเป็นนักรักสุดประเสริฐ เพราะติมีลูกน้อยให้เพื่อนๆ ก่อนใครในรุ่น
หลานคนโตของรุ่นเรา ก็คงเป็นลูกของติสินะ
ติเป็นนักบาสที่เก่งมากๆ อยู่ในสนามหล่อขันเทพ พอออกจากสนาม ทำไมตูดกับขามันใหญ่ๆวะ
เออ..อีกเรื่อง ถ้าอยู่ในซุ้ม ติมักจะส่งเสียงดังข้างกระดานหมากรุก ท้ารบกะคนโน้นคนนี้ไปทั่ว

ตอนได้ข่าวสึนามิ ก็ยังเป็นห่วงติอยู่ว่าติจะเป็นอย่างไรบ้าง
เพราะติมีกิจการร้านขายของที่ระลึกอยู่ที่หาดป่าตอง
แต่เห็นว่าดียังติดต่อกับติอยู่เรื่อย ก็หวังว่าวันหนึ่งติคงติดต่อพวกเรากลับมา

ส้ม

ส้มอยู่กับเราแค่ปีเดียว

สาว กทม. ขาวสว่างกว่าเพื่อนๆในชั้นปี ใส่ตุ้มหูใหญ่สวยกว่าใครๆ ในรุ่น

โรคประจำตัว คือ จำชื่อคนไม่ได้ อย่าง ทุยกับโบ๋ จำสลับกันอยู่ได้

เหมือนกันตรงไหน คนหนึ่ง ดำ หนา หน้าเป็นขน คนหนึ่งขาว บางหน้าเกลี้ยงเกลา

ตอนรับน้อง จำชื่อนามสกุลของเพื่อนไม่ได้ ก็มั่วๆ ไป

ไอ้ติ ยังกลายเป็น สันติ รุ่งนพคุณศรี ได้เลย เพื่อนเอ๋ย

ส้มซ้อนมอไซค์ไม่เป็น ถึงแม้ว่าจะนุ่งกางเกง ส้มก็จะนั่งตะแคงข้าง เป็นห่วงส้มจัง

และแล้ว ส้มก็ต้องกลับไปเรียนที่ กทม. เพราะที่บ้านอยากให้เรียนบริหารธุรกิจใกล้ๆบ้าน

คิดถึงส้มจัง

เพลิน

เพลิน พูดไทยภาคกลางไม่ได้เลย เพลินอู้เมืองตลอด

ด้วยความที่เพลินเป็นเด็กเชียงใหม่ที่เพื่อนเยอะ จะเจอเพลินเวลาเรียนเท่านั้น แต่เพลินไม่เคยพลาดกิจกรรมของชั้นปีเลย

รับน้องตลอด งาน sock-tie ขึ้นด้อยลงดอย เพลินก็ไปกับเราทุกงาน

เพลินเรียนวิชา GE101 ได้ดี แต่วิชาพื้นฐานได้แก่ Math Eng Thai ไม่เหมาะกับเพลิน

ทำให้เพลินเรียนไม่เข้าใจ เพลินเลยต้องหาอะไรที่เหมาะกับเพลินทำ

ถ้าไม่ต้องเรียนวิชาพื้นฐาน มีแต่ภูมิศาสตร์ล้วนๆ เพลินต้องจบพร้อมๆ กับเราได้แน่

ตอนนี้เพลินไม่ค่อยได้ติดต่อกับเพื่อนๆ แต่เชื่อว่าเพลินคิดถึงเราเพราะว่า เพื่อนๆ GEO35 คิดถึงกันเสมอ