ส้ม

ส้มอยู่กับเราแค่ปีเดียว

สาว กทม. ขาวสว่างกว่าเพื่อนๆในชั้นปี ใส่ตุ้มหูใหญ่สวยกว่าใครๆ ในรุ่น

โรคประจำตัว คือ จำชื่อคนไม่ได้ อย่าง ทุยกับโบ๋ จำสลับกันอยู่ได้

เหมือนกันตรงไหน คนหนึ่ง ดำ หนา หน้าเป็นขน คนหนึ่งขาว บางหน้าเกลี้ยงเกลา

ตอนรับน้อง จำชื่อนามสกุลของเพื่อนไม่ได้ ก็มั่วๆ ไป

ไอ้ติ ยังกลายเป็น สันติ รุ่งนพคุณศรี ได้เลย เพื่อนเอ๋ย

ส้มซ้อนมอไซค์ไม่เป็น ถึงแม้ว่าจะนุ่งกางเกง ส้มก็จะนั่งตะแคงข้าง เป็นห่วงส้มจัง

และแล้ว ส้มก็ต้องกลับไปเรียนที่ กทม. เพราะที่บ้านอยากให้เรียนบริหารธุรกิจใกล้ๆบ้าน

คิดถึงส้มจัง