อยากเขียนถึง...จาก ทรอสของทุกคน

ตอนนี้ไม่ว่าใครจะอยู่ระหว่างศึกษาหาความรู้ในระดับใดก็ตาม แต่ท้ายที่สุดก็ต้องเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงคือ "ชีวิตการทำงาน" ก็แล้วแต่ว่าใครจะทำธุรกิจส่วนตัวหรือเป็นลูกจ้าง ซึ่งผลของมันก็คือประสบผลสำเร็จหรือล้มเหลว ตัวฉันเองเข้าข่ายเป็นลูกจ้าง (ซึ่งในระบบงานเอกชนก็ต้องมีเจ้านายกับลูกน้อง)...ปัจจุบันฉันสวมหมวกรับบทบาทเป็น Assistant Vice President (AVP) อย่าคิดว่าตำแหน่งใหญ่โตอะไรนะ องค์กรใหญ่ๆที่ฉันทำงานมีระดับนี้กว่า 40 คน (SVP,VP,AVP) สูงขึ้นไปหรือที่เราชอบเรียกว่าผู้บริหารระดับสูง(SEVP,EVP)มีอีกเป็นโหล และยังมีอีกกลุ่มคือระดับ Assistant Manager,Deputy Manager,Manager และ Senoir Manager(บริษัทนี้มีอีกเป็น 100 คน) แต่พวกนี้ก็ล้วนเป็นลูกจ้างรับเงินเดือนค่าจ้างทั้งนั้นขึ้นอยู่กับว่า "สวมบทบาทอะไรอยู่"

ชีวิตจริงของฉันที่อยากจะแชร์ก็คือ...ไม่ว่าคุณจะจบการศึกษามาจากสถาบันอะไร เมืองไทย เมืองนอก เกียรตินิยมอันดับเท่าไร ไม่สำคัญเท่ากับ"คุณมีพวกหรือเปล่า" เจ้านายโปรดปรานแค่ไหน ลูกน้องศรัทธาหรือไม่ อย่างฉันเองปัจจุบันก็มีทั้งมิตร (แท้หรือเปล่าก็ไม่รู้)และศัตรู(ชั่วคราวหรือค้างคืนก้ไม่แน่ใจ)...อีพวกศัตรูนี่แหละร้ายนักไม่รู้มันจะหมั่นใส้อะไรนักหนา!!!! (ฉันแสดงอารมณ์โกรธอย่างฉุนเฉียว แต่ก็แอบเพ้อในใจว่า "ผิดด้วยหรือที่กูเด่นกว่าและก็แค่หน้าตาดีกว่าและเด็กกว่ามึง") พวกนี้มักมีสันดานลอบกัด นินทาลับหลัง ไม่กล้าเผชิญหน้า พร้อมที่จะกระทีบซ้ำเมื่อเราพลาด แต่จะทำอย่างไรได้ก็มันอยู่ในสังคมแห่งการแข่งขันนี่หน่า...นอกจากนี้ยังมีเรื่องการบริหารเจ้านายอีก เจ้านายเราอาจไม่ถูกกับเจ้านายคนอื่นแต่อยู่ระดับเดียวกัน เราก็ต้องสนับสนุนให้นายเราเต็มเหนี่ยว>>>> เล่าๆ มานี่ฉันไม่อยู่ในสนามรบนะ แต่ก็เชื่อว่าชีวิตลูกจ้างของเพื่อนๆก็ต้องเจอมาบ้าง ไม่มากกว่าฉันก็น้อยกว่าฉัน.....แต่ฉันก็หาทางออกให้กับตัวเองได้ว่า "อย่าไปใส่ใจกับมัน หมายถึงคนนะ เราออกจากออฟฟิศไป ก็ถอดหมวกออกวางไว้บนโต๊ะ ลดอีโก้ลง ขับรถไป Fitness ฟิตกล้ามกับ Trainer ก็สุขแล้ว วันรุ่งขึ้นก็กลับเข้าออฟฟิศ หยิบหมวกใบเดิมมาสวมอีก ก็ใช้ชีวิตแบบเดิมไปจนกว่าหมดทุกข์....บทเรียนที่ได้รับและอยากจะแชร์ก็คือ ไม่ว่าใครจะท้อเรื่องเรียน เรื่องงานที่ยังไม่มั่นคง ธุรกิจไม่ได้เป้าตามที่หวังไว้ ซักวันโชคมันต้องเข้าข้างเรา และเมื่อวันนั้นมันมาถึง มันก็อาจจะไม่ happy ได้นานๆ โชคชะตาก็มักจะส่งมารมาผจญ ตามทัศนของฉันมันก็คือคนที่มีความคิดไม่ตรงกับเรานั่นเอง ซึ่งกลยุทธ์การจัดการของฉันก็คือ "แยบใส่หนึ่งดอกแล้วถอยฉากออกมาด้วยความสะใจ" (ปล่อยให้มันรำพีงว่าอี่นี่ร้ายนักนะมีง)

วันนี้ขอเป็นภาคสีดำ (มาร)

...ครั้งต่อไป (เมื่อไรยังไม่รู้) จะเป็นสีขาว...

แต่ฉันอาจเป็นสี พาสเทล (เทพ)

ไปละ...โชคดีมีชัยกันทุกๆคน

Tod หรือ ทรอสของทุกคน